Αγιασμός του Ενοριακού Κέντρου




 
 
Η κα Ανθούλα, μητέρα του Δημητρίου Μίζη, ο οποίος κατοικεί στη Φιλαδέλφεια των Η.Π.Α. και  είναι εκείνος που με προθυμία παραχώρησε στον Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου Διδύμων την παραπάνω αίθουσα για να στεγάσει τις πνευματικές, κοινωνικές & πολιτιστικές δραστηριότητες της Ενορίας.


Ευχαριστούμε θερμά

  • τον Δημήτριο Μίζη για την ευγενή παραχώρηση του κτηρίου,
  • την οικ. Κωνσταντίνου Γιδαράκου για τη δωρεά ενός πιάνου & ενός ακορντεόν,
  • τον Παναγιώτη Αποστόλου για τη δωρεά ενός πινγκ-πονγκ,
  • τον Γεώργιο Αποστόλου για το ποδοσφαιράκι,
  • την οικ. Αντωνοπούλου για τα τραπέζια & τις καρέκλες,
  • την Αικατερίνη για τους ζωγραφικούς πίνακες,
  • τον Μιχάλη Θεοδοσίου για τις οικοδομικές εργασίες,
  • τον Δημήτη για τις ξυλουργικές εργασίες, 
  • τον Χρήστο Βλάχο για τις ηλεκτρολογικές,
  • τις κυρίες τις ενορίας μας για τον καθαρισμό & καλλωπισμό του χώρου, τις νοικοκυρές που μαγείρεψαν τα γευστικά εδέσματα,
  • το συνεργείο καθαρισμού του Δήμου Κρανιδίου,
  • τους Π. Αποστόλου, Κ. Βουρλή, Γ. Μπάρδη, Κ. Τσέλο, Χρ. Προσίλη για διάφορες μεταφορές & αγγαροδουλειές...
  • τα παιδιά που βάλαν το δικό τους χρώμα στον έξω χώρο... 







Ευχαριστούμε για τις φωτογραφίες τον π. Θεμιστοκλή και τον Κυριάκο Τσέλο.

από τη μονοήμερη στη Μονεμβασιά & τη Μονή Ζερμπίτσης










πορτραίτα από το καλλιτεχνικό χέρι του Ιωάννη...








...και ο Ιωάννης







Ο Ναός της Παναγίας (Κοίμηση της Θεοτόκου), Δίδυμα





 Η Έλλη και η Παναγία

"Φτιάχνανε το δημόσιο δρόμο των Διδύμων, προπολεμικά, συγκεκριμένα δεν ξέρω ποιον χρόνο... Είχαν έρθει εργάτες όχι απο το χωριό, ξένοι με τις οικογένειές τους... Μια γυναίκα πήρε το φαγητό να πάει στον άντρα της εκεί που δούλευε στο βουνό. Εκεί έχασε ένα παιδάκι, τώρα πόσο ετών ήταν... από ότι έχω ακούσει γιατί ήμουν πολύ μικρή τότε, μάλλον θά ήταν 3 ή 4 ετών... Τρείς μέρες και τρεις νύχτες είχαν βγεί όλοι απο το χωριό και φώναζαν στο βουνό, Έλλη, Έλλη... Πουθενά το παιδί. Λένε πως κάποιος είδε σε όνειρο ότι το παιδί βρισκόταν κοντά στο ξωκλήσι της Παναγίας. Πήγαν εκεί και το βρήκανε. Το ρώτησαν: πού ήσουνα, δεν κρύωνες, δεν πείναγες; Το παιδί τους είπε: μια κυρία με πήρε με έβαλε στη ποδιά της, εκεί κοιμόμουνα και με σκέπαζε και με τάιζε... Η Έλλη μεγάλωσε και όπως τελευταία μου είπανε έρχεται κάπου κάπου στη Παναγία και προσεύχεται."

Μας διηγήθηκε η κα Ελένη Μίζη







Από την εορτή...